Władimir Michajłowicz Tetyaev

Syn Michaiła Aleksandrowicza.
Szlachcic. Prawnik.
Informacje, które znaleźliśmy na jego temat, pokazują jego polityczne zaangażowanie i postępowe idee.

Niektóre daty

1879 – urodzony w Niżnym Nowogrodzie.

Szkoła średnia w Witebsku

Student Uniwersytetu Moskiewskiego

ok. 1908 r. – przeprowadził się do Petersburga

1914 – jeden z założycieli Partii Socjaldemokratycznej „Jedność”.

ok. 1916 – małżeństwo z Marią Borysevną

1944 – ostatnia wzmianka (patrz poniżej).

Zaangażowanie polityczne Władimira Michaiłowicza

1900 – młody rewolucjonista

Pierwsze wzmianki na stronie internetowej poświęconej Marcowi Chagallowi, rosyjskiemu malarzowi, przedstawiają go jako młodego rewolucjonistę, obiekt wielkiego skandalu politycznego w Witebsku. Wraz z 26 kolegami został aresztowany przez policję cesarską jako członek Koła Antyrządowego Rewolucyjnego w Witebsku. Było to w nocy na 30 sierpnia 1900 roku.

„(…) 27 osób należących do tzw. witebskiego antyrządowego (rewolucyjnego) żydowskiego kręgu młodzieżowego zostało aresztowanych.

(…) „Sensacją” w mieście było aresztowanie byłego studenta Uniwersytetu Moskiewskiego, syna Prezesa Witebskiego Sądu Rejonowego, Władimira Tetiajewa.”

Sensacyjne było to, że ojciec był czwartego rzedu „czynownikiem” (DSS), wielką postacią carskiej Rosji, Przewodniczącym Trybunału, podczas gdy syn wydaje się być po stronie narodu.
Według tej strony, Chagall mówi o tym w swojej autobiografii, ponieważ później dołączy do ruchu rewolucyjnego w Witebsku (Źródło idem).

1914-18 – Współzałożyciel Grupy Socjaldemokratycznej „Edinstvo” („Jedność”).

Pozostałe informacje, które znaleźliśmy w książce Władimira A. Kostitsina „Moje utracone szczęście….”(«Мое утраченное счастье…» : Воспоминания, дневники de Владимир Александрович Костицын) – patrz strona 182.

Wladimir jest jednym z założycieli Rosyjskiej Grupy Socjaldemokratycznej „Jedność” („Edinstvo”) i jest członkiem jej Komitetu Centralnego.

W maju 1917 r. utworzono Komitet Centralny grupy „Jedność” pod przewodnictwem G. V. Plechanova. W maju-lipcu 1917 r. „Jedność” znajdowała się u szczytu swojej działalności. Według bazy danych gazety „Edinstvo”, w maju 1917 roku grupa zorganizowała co najmniej 14 wieców w Petrogradzie, Pskowie i Wyborgu. Z udziałem m.in. Władimira Michajłowicza Tetyaev.
Poczawszy od 1917 r. grupa ta znalazła się na prawym skrzydle ruchu robotniczego i zbliżyła się do burżuazji.

„Edinstvo” przestało istnieć w 1918 roku.

źródło Edinstvo ; wikipedia

Jego kultura społeczna

1911 – przeciwko antysemityzmowi,”… dla miłości i prawdy”.

Wladimir M. Tetyaev jest jednym z sygnatariuszy wezwania „Do społeczeństwa rosyjskiego” napisanego przez W. G. Korolenko, opublikowanego 30 listopada 1911 roku w gazecie „Retch”, przedrukowanego przez wiele innych wydawnictw przez dwa lata w ramach przygotowań do słynnego procesu Beilis. Został on opublikowany w osobnym wydaniu w 1912 roku.

Mendel Teilievich Beilis był obywatelem rosyjskim pochodzenia żydowskiego, oskarżonym o zabójstwo rytualne 12-letniego chrześcijanina Andrieja Juszczyńskiego w Kijowie w 1911 roku. Był to proces na dużą skalę, znany jako sprawa Beilisa.

Poniżej znajduje się kilka fragmentów tego wezwania.

Źródło

Appel au peuple russe - couverture.
Appel au peuple russe - couverture.

W imię sprawiedliwości, rozumu i filantropii podnosimy nasze głosy przeciwko nowemu wybuchowi fanatyzmu i nieprawdy.
To świecka walka ludzkości wzywa do wolności, równości i braterstwa narodów poprzez potępianie niewolnictwa, wrogości i podziałów. (…)

Wielu papieży, przywódców duchowych i świeckich, napiętnowało przewrotne przesądy i raz na zawsze zakazało władzom przywiązywania jakiejkolwiek wagi do religii w dochodzeniach w sprawie morderstw.

Dekret taki został wydany 6 marca 1817 roku przez cara Aleksandra I.
W 1870 r. grecki patriarcha Grigory potępił również legendę o użyciu chrześcijańskiej krwi przez Żydów jako „odrażające uprzedzenia ludzi, którzy nie są mocni w swojej wierze”. (…)

I zawsze z nim (przesądem) walczyło uczucie miłości i prawdy. Oto słowa chrześcijańskiego pisarza, męczennika Justyna, który walczył z tym samym przesądem (uwaga redaktora: skierowany przeciwko chrześcijanom):
„Wstyd, wstyd za przypisywanie takiego przestępstwa osobom, które w nim nie uczestniczą”. Przestancie, zastanowcie sie! ”  (…)

Bójcie się szerzyć kłamstwa. Nie wierzcie w irracjonalne kłamstwo, które wielokrotnie zabrudzone krwią, zabiło jednych, a innych pokryło grzechem i wstydem!

Życie zawodowe i rodzinne

Z braku informacji, oto jego życie prześledzone według książek telefonicznych. Czasami trudno jest nam rozszyfrować użyte skróty, akronimy…. szkoda.
Uwaga dla odwiedzających – prosimy o pomoc.

Daty podane obok to daty wydania książki telefonicznej. Dlatego też prawdopodobnie konieczne jest odliczenie 1 roku (czasu jego wydania).

Źródło

1909 – Pierwsza wzmianka o Władimirze Tietiajewie w Petersburgu. Mieszka pod adresem pr. Kronvierkskiy’ego 63 .

1910 – zmiana adresu: 4, Syeajinskaya

1911 – przeprowadził się do mieszkania z ojcem, siostrą, bratem…. przy ul. Barmalejewa 1

1915 – przeprowadził się z ojcem i z siostrą Verą na prospekt Aptekarskij 6.

1917 – Maria Borysevna Tetyaev pojawia się po raz pierwszy. Mieszka pod adresem innym niż adres Vladimira, choć jest to jego żona (nosi jego nazwixko).

1924 – jest dyrektorem Biura Przetwarzania Informacji i Danych Statystycznych w Pietrogubispolkom (Petrograd). Przez kilka lat mieszkał z Marią Borysevną Tetyaev przy ulicy Piesocznej 19. Dziś prawdopodobnie jest to ulica profesora Popova, ale budynek już nie istnieje (?).

1925 – wzmianka: prawnik

1926 – zmiana pracy: GIK (?)

1927 – bez zmian w Leningradzie; wzmianka w moskiewskim spisie adresów: adres w Domu Sowieckim (Izba Rad) NKRKI URSS (Ludowy Komisariat Inspekcji Pracy i Rolnictwa).

1929 – zmiana pracy (?).

1930 – ostatnia wzmianka w książkach telefonicznych Leningradu (digitalizacja do 1934 r.).

Jego ślady znaleźliśmy w archiwach petersburskiego oddziału Akademii Nauk ZSRR w Instytucie Fizjologii im. I. P. Pawłowa.

Był asystentem sekretarza naukowego. Daty działalności: od 16 lutego 1942 r. do 26 sierpnia 1944 r.

Jest to ostatnia wzmianka o Władimirze Michajłowiczu.