Michaił Michajłowicz Tetyaev

Syn Michaiła Aleksandrowicza Tietiajewa.
Szlachcic.
Radziecki geolog i tektonik, doktor nauk geologicznych i mineralogicznych, profesor w Wyższej Szkole Górniczej w Leningradzie. Michaił M. Tetyaev jest jednym z założycieli rosyjskiej szkoły tekonicznej.
Znaleźliśmy wiele informacji o tej słynnej postaci, o jego życiu zawodowym.
Jego życie osobiste zachowuje tajemnice.

Niektóre daty

1882 – urodzony 11 września (23 września) w Niżnym Nowogrodzie..

1894 – przeniósł się do Witebska, gdzie ukończy szkołę średnią.

1900 – wstępuje na Uniwersytet Petersburski na Wydział Fizyki i Matematyki, skąd z powodów politycznych zostaje zwolniony.

1903 – wyjeżdża na studia za granicę.

ok. 1907 – małżeństwo z Pelagią Markowną.

1911 – Dyplom z inżynierii górniczej na wydziale technicznym Uniwersytetu w Liège w Belgii (w szkole górniczej wydział mechaniczny).

1912 – Dyplom z inżynierii geologicznej, Uniwersytet w Liège. Powrót do Rosji. Rozpoczął pracę jako geolog.

1912 – Narodziny jego syna Alekseja.

1920 – Rozpoczyna działalność jako wykładowca.

1922 – Narodziny syna Aleksandra.

1922 – Małżeństwo z Ekateriną Wsiewołodną Boczkarewą

1925 – Narodziny córki Tatiany.

1934Publikacja jego rewolucyjnej książki „Podstawy geotektoniki”. Był to pierwszy podręcznik geotektoniki.

1937 – Jeden z organizatorów 17-tego Międzynarodowego Kongresu Geologicznego w Moskwie.

1942 – Umiera Aleksey

1948 – Zostaje odznaczony Orderem Lenina

1949 – Wysłany do GULAGu, obozu pracy przymusowej w Krasnojarsku („afera Krasnojarska”).

Jego syn Aleksander zostaje wysłany do GULAGu na Kołymie.

1954 – W kwietniu odzyskuje wolność. Powrócił na stanowisko dziekana w Wyższej Szkole Górniczej.

1956 – Śmierć 11 października w Leningradzie.

Jego zaangażowanie polityczne

Jako student, jego ideały zostały jasno wyrażone poprzez udział w demonstracjach przeciwko polityce carskiej. Został dwukrotnie surowo ukarany.

W lutym 1901 r. za udział w rewolucyjnym ruchu studenckim, został wydalony werdyktem specjalnego zebrania w Ministerstwie Edukacji Narodowej z Uniwersytetu w Petersburgu, gdzie w 1900 r. wstąpił do Wydziału Fizyki i Matematyki .

Został skazany na służbę wojskową. Jesienią wrócił, ale w 1903 r. został ponownie wydalony, tym razem bez prawa powrotu.

Ślady jego opozycji można jeszcze odnaleźć w archiwach „Ochrany”, tajnej policji Rosji Imperialnej w Paryżu, które sięgają czasow jego pobytu w Liezu.

Nie oznacza to jednak, że przyłącza się on do polityki Związku Radzieckiego. Nie był nawet członkiem Partii Komunistycznej, co jest dowodem ogromnej odwagi. Tak, trzeba było być sobą za wszelką cenę.

Ukonczył kurs na Uniwersytecie Marksizmu i Leninizmu, prawdopodobnie system tego wymagal.

Życie zawodowe

1900 – 1912
Czas studiów

W 1900 r. wstąpił na Uniwersytet Petersburski na wydział Fizyki i Matematyki, którego z powodów politycznych nie ukończył – został z niego wydalony.

W 1903 r. wyjechał do Francji na studia. Od 1904 r. studiował w Belgii, gdzie uzyskał dyplom z wyróżnieniem jako inżynier górnictwa (1911 r.) na Wydziale Technicznym Szkoła górnictwa na Uniwersytecie w Liège.

Ukończył studia geologiczne 17 lipca 1912 roku. Jego praca dyplomowa nosiła tytuł: „Główne linie geologii i tektoniki podstawowych terenów europejskiej Rosji”. Tam obronił pracę magisterską na temat formacji paleozoicznych w europejskiej Rosji i otrzymał tytuł naukowy geologa (1912). W swojej pracy doktorskiej przewiduje możliwość znalezienia nowego zagłębia węglowego w pobliżu miasta Lwowa – odkryto go 35 lat później!
Podczas specjalizacji w tektonice skorupy ziemskiej był uczniem znanych geologów, takich jak Paul Fourmarier, członek Królewskiej Akademii Belgii i M. Loest.

1912 – 36
Komitet Geologiczny i badania terenowe

W latach 1912-36 pracował w Geolkom (Komitet Geologiczny) – TsNIGRI na różnych stanowiskach. W latach 1926-1928 – sekretarz naukowy, następnie w latach 1932-1934 – zastępca dyrektora Centralnego Instytutu Naukowo-Technicznego.

Jeden z organizatorów 17-tej. sesji Międzynarodowego Kongresu Geologicznego (Moskwa, 1937).

W tym okresie prowadził badania w terenie: Pribaïkal 1913-15, w Irkuckim zagłębiu węglowym (1920-25), Transbaïkal (1926-30), Orient (1931-32) i Kaukaz (1934).

M. Tetyaev - 1948 CVM. Tetyaev - kariera zawodowa 1930-54

1920 –  1949
Działalność pedagogiczna

Od 1920 r. Michaił Mikaiłowicz Tetiajew rozpoczął swoją działalność pedagogiczną. Najpierw w Instytucie Geofizyki w Leningradzie jako kierownik oddziału geomorfologii.

W 1922 r. na Uniwersytecie w Leningradzie prowadził pierwszy kurs geotektoniki. Jest to pierwszy taki przypadek na skalę krajową.

Kurs ten w 1930 roku zostanie przeniesiony do Leningradzkiego Instytutu Górnictwa (LGI), gdzie M. Tetyaev będzie profesorem w Wydziale Geologii Ogólnej i Dynamicznej.

W 1936 r. został kierownikiem tego wydziału i dziekanem wydziału geologii. Funkcję tę pełnił do dnia aresztowania w 1949 r. Miał do niej powrócić, kiedy został zwolniony w 1954 r., niestety na krótki czas i jak mówili świadkowie, nie był już taki sam.

W czasie wojny

8 stycznia 1942 r. otrzymał rozkaz ewakuacji do Uralu Południowego. Pracował tam, potem w Czeremkowie (Syberia Wschodnia), skąd z LGI wrócił do Leningradu.

Tytulem anegdoty, obok znajduje się pocztówka adresowana do jego kolegi z Instytutu, Kapkowa. Oto kontekst.
Instytut Górniczy w Leningradzie otrzymał Order Lenina za zasługi w wojnie w 1944 roku.
I. N. Kapkow w swoich wspomnieniach, opowiada o wysłaniu trzech listów gratulacyjnych z frontu, w tym jednego do Dziekana Michaiła Michajłowicza Tietiajewa. Ten odpowiedział na różowej karcie wielkości pocztówki z Czeremchova:

W imieniu katedry i w moim własnym szczerze dziękuję za gratulacje. Życzę Wam sukcesów w waszej wspaniałej walce, zdrowia i szybkiego powrotu do instytutu. 15.07.44. Tetyaev.

29 listopada 1947

65 rocznica urodzin,
35 lat działalności zawodowej i naukowej,
25 lat działalności pedagogicznej.

To właśnie z tej okazji Michaił Michajłowicz Tietiajew otrzymał Order Lenina.

Student Wiszenskij, kolega z Leningradzkiego Instytutu Górnictwa T. Zapokrickij, prof. Jemczuznikow z Akademii Nauk, Urząd Koła Geologicznego, Kolektyw geologów tadżyckich, pewien B. V., który pisze wiersz, inny wiersz stworzony przez anonimową osobę i telegramy od studentów – wszystkie te świadectwa uznania tworzą gazetę wyeksponowaną na ścianie Instytutu.

M. Tetyaev - 1947 Gazetka

1949 – 1954
GULAG – obóz pracy przymusowej w Krasnojarsku

Aresztowany w Leningradzie w czerwcu 1949 roku, wysłany do obozu pracy przymusowej w Krasnojarsku („afera Krasnojarska”). Skazany przez CCA przy Ministerstwie Bezpieczeństwa Państwa ZSRR dnia 28 października 1950 r. na 25 lat pozbawienia wolności w ITL.
W obozie pracował w wydziale geologii Specjalnego Biura Technicznego (OTB-1 (Krasnojarsk)), był głównym geologiem Jenisejstroja, który był częścią struktury Gułagu. Następnie pracował w fabryce rudy w tym samym dziale. W obozie był z profesorem Moskiewskiego Instytutu Górnictwa Kreiterem, akademikiem Akademii Nauk Kazachstańskiej SRR, doktorem nauk geologicznych i mineralogicznych Rusakowem, Bułnikowem – profesorem w Tomsku…

Napisane wówczas prace o Sayanie Wschodnim zostały częściowo opublikowane pośmiertnie.

Uwolniony i zrehabilitowany 31 marca 1954 r. powrócił do Leningradu i ponownie został dziekanem Wydziału Geologii Leningradzkiej Szkoły Górniczej.

Tej smutnej części jego życia poświęcamy osobną stronę.

M M Tetyaev - opinion de 1955

Jego teoria, jego dzieła.

Najważniejszym, rewolucyjnym dziełem jest „Podstawy geotektoniki” (1934) który jest pierwszym podręcznikiem tej nauki i jednocześnie podstawą nowej szkoły tektoniki. Od tego momentu geotektonika uzyskała status niezależnego działu naukowego.
Michaił M. Tetiajew wydaje się być „burzycielem geologicznego spokoju”: przez pięć lat nie publikowano opinii na temat tej książki.

Jego teoria

Równocześnie i niezależnie od V.G. Buchera (geolog niemiecki i amerykański) opracował pulsacyjną hipotezę rozwoju geotektonicznego Ziemi, którą sformułował jako uogólnienie hipotez skurczu (kompresji) i ekspansji (ekspansji) w latach 30. XX wieku.

Był pierwszym, który zakwestionował podstawową ideę geologii, zwłaszcza tę o bezruchu i stagnacji.

Główne prace Tetiaeva zajmują się teoretycznymi problemami tektoniki.

Zaproponował klasyfikację ruchów tektonicznych, w której wyróżnił oscylującą formę tektogenezy, formę magmatyczną, formę złożoną i mikrooscylację. Uważał, że pionowo skierowane ruchy odgrywają główną rolę w tektogenezie i kojarzył te ruchy z rzekomym zjawiskiem kurczenia się i rozszerzania materii ziemi. Uważał, że pionowe ruchy oscylacyjne są w stanie wytworzyć wszystkie znane formy składania. Opracował koncepcje dotyczące warunków formowania warstw i zaproponował oryginalny schemat procesu geosynklinalnego.

Prowadził badania w regionie Pribajkale, Transbajkale i innych regionach, odrzucając koncepcję „starej azjatyckiej korony” E. Zussego – V.A. Obruchewa i opowiadając się za młodszym wiekiem kaledońskim. W innych regionach wspierał wiek alpejski dla ich struktur geologicznych i poparł hipotezę o rozwoju nakładających się na siebie wód gruntowych.

W 1933 r. Tetiaev przygotował jedną z pierwszych map tektonicznych ZSRR, dzieląc kraj na regiony w oparciu o identyfikację wiekową obszarów falistych o zmiennym wzroście.

Geomorfologiczne idee tektoniczne M. M. Tetyaeva zdominowały tektonikę świata w XX wieku.

Zidentyfikował geotektonikę jako niezależną naukę, dyscyplinę na temat struktur ziemi, praw ich rozwoju i stworzył teorię ruchów tektonicznych opartą na relacji pomiędzy rozwijającym się płaszczem wewnątrz Ziemi a jej górną częścią – skorupą ziemi.

W 2014 r., 80 lat po opublikowaniu ” Podstaw geotektoniki” V. I. Svitnev poświęca tekst tej książce i jej autorowi (poniżej).

Dla strony profesjonalnej, korzystaliśmy głównie z informacji znalezionych na stronie poświęconej historii geologii, na wikipedii w języku rosyjskim i encyklopedii w języku angielskim.
Tekst W. I. Switnewa (po rosyjsku)
  • Tetiaeff M. A propos d’une conche d’antracite dans le Coblencien. Liege, 1911. 3 p. (An. Soc. géol.  Belgique; T. 38).
  • Тетяев М.М. Les grandes lignes de la geologie et de la tectonique des terrains primaires de la Russie d’Europe // An. Soc. géol.  Belgique. 1912. T. 39. P. 143-234.
  • Tetiaeff M.  Sur une roche particuliere du H2 du bassin de Liege // Ibid.
  • Тетяев М.М. К истории Прибайкалья // Геол. вестник. 1915. Т. 1. № 5. С. 308-313.
  • Тетяев М.М. О терминологии явлений дислокаций в земной коре // Там же. № 6. С. 341-346.
  • Тетяев М.М. Озеро Байкал в его недавнем прошлом // Там же. № 2. С. 76-79.
  • Тетяев М.М. Послеюрский шарриаж в Южном Прибайкалье // Там же. № 6. С. 394-395.
  • Тетяев М.М. Северо-Западное Прибайкалье. Бассейн р. Тыи: работы 1913 г.. Пг.: тип. М.М. Стасюлевича, 1915. [4], 59,  [11] с. : ил. (Тр. Геол. ком. Нов. сер.; Вып. 108).
  • Тетяев М.М. Геологические исследования в пределах планшетов VI-8, VI-9, VII-8, VII-9 Иркутской области // Изв. Геол. ком. 1916. Т. 35. № 1. С. 182-186.
  • Тетяев М.М. К вопросу о переуглублении // Изв. РГО. 1916. Т. 52. Вып. 9. С. 717-720. URL
  • Тетяев М.М. К геологии Западного Прибайкалья: (Предвар. отчет о работах 1915 г.). Пг.: тип. М.М. Стасюлевича, 1916. [2] 56 с. : табл. : ил. : карт. (Материалы по общей и прикладной геологии; Вып. 2)
  • Тетяев М.М. К геологии Прибайкалья // Геол. вестник. 1916. Т. 2. № 5/6. С. 241-247.
  • Тетяев М.М. О разрывах вообще и о «сбросо-сдвигах» в частности // Там же. С. 276-279.
  • Тетяев М.М. Ответ А.Г. Ржонсницкому // Там же. № 1. С. 34-37.
  • Тетяев М.М. Ответ проф. П.П. Сущинскому // Поверхность и недра. 1916. Т. 1. № 8. С. 344.
  • Тетяев М.М. Отзыв об образцах графитовых сланцев из окрестностей с. Шилкинского Забайкальской области // Изв. Геол. ком. 1916. Т. 35. № 8. С. 402-403.
  • Тетяев М.М. Северо-западное Прибайкалье: Область сел. Горемыки: работы 1914 г. Пг.: тип. М.М. Стасюлевича, 1916. [4], 123, [16] с. : ил.: карт. (Тр. Геол. ком.; Вып. 126).
  • Тетяев М.М. Геологическое строение и промышленное значение месторождения цветных камней и рудных минералов (висмут, вольфрамит) на Шерловой горе (Забайкальская обл.) // Изв. Геол. ком. 1917. Т. 36.  № 8/10. С. 286-289.
  • Тетяев М.М. Месторождение молибденового блеска близ села Гутай на р. Чикой Забайкальской области // Там же. № 5/7. С. 245-248.
  • Тетяев М.М. Обследование оловянных и вольфрамовых месторождений Центрального Забайкалья (Онон-Борзинский район) // Там же. № 1. С. 239-248.
  • Свитальский Н.И., Эдельштейн Я.С.,  Тетяев М.М.. Отзыв о естественных горных богатствах Сибири между 50 и 53 параллелями и меридианами Минусинска и Иркутска // Там же. № 5/7. С. 215-219.
  • Тетяев М.М. Вольфрамовые и оловянные месторождения Онон-Борзинского района Забайкальской области. Пг.: тип. М.М. Стасюлевича, 1918. 128 с. (Материалы по общей и прикладной геологии; Вып. 32).
  • Тетяев М.М. Изучение вольфрамовых и оловянных рудников в Забайкальской области // Изв. Геол. ком. 1918. Т. 37. № 1. С. 154-163.
  • Тетяев М.М. К вопросу о классификации вольфрамовых месторождений // Там же. № 7/8. С. 601-612.
  • Тетяев М.М. Ононское оловянное месторождение // Там же. № 2. С. 33-37.
  • Тетяев М.М., Ржонсницкий А.Г. Геологические исследования в восточной части Петербургской губернии // Изв. Геол. ком. 1919. Т. 38. № 2. С. 199-208.
  • Тетяев М.М., Ржонсницкий А.Г. Работы в пределах 41 и 26 листов десятиверстной геологической карты Европейской России (Балтийская область) // Изв. Геол. ком. 1920. Т. 39. № 2. С. 85-88.
  • Тетяев М.М. К тектонике Восточной Сибири // Геол. вестник. 1921. Т. 4. № 1/6. С. 17-24.
  • Тетяев М.М. Геологический очерк окрестностей ст. Саблино по р. Тосно и Саблино // Первый Всероссийский геологический съезд: [Петроград. 1-12 июня 1922 г.]: Путеводитель геол. экскурсий. Пг.: тип. РАН, 1922. С. 45-56.
  • Тетяев М.М., Потулова Н.В. Детальная геологическая съемка одноверстных планшетов I-59 и I-60 Петроградской губ., охватывающих район между рр. Тосно и Мгой // Изв. Геол. ком. 1922. Т. 41. № 10. С. 306-309.
  • Тетяев М.М. О концессиях на золото в Восточной Сибири // Там же. № 6/9. С. 176-177.
  • Тетяев М.М. План исследований Иркутского угленосного бассейна // Там же. С. 127-132.
  • Тетяев М.М. Где и на чем стоит Петербург // Естественноисторические экскурсии в черте Петербурга. Пг.: Госиздат, 1923. 33 с.
  • Тетяев М.М. К вопросу о строении западного края Прибайкальского нагорья // Зап. ВМО. 1923. Ч. 51. Проток. С. 548-549.
  • Тетяев М.М. О некоторых основных вопросах геологии Сибири // Бюлл. МОИП. Отд. геол. 1923/1924. Т. 2. №. 3. С. 155-179 :  карт.
  • Тетяев М.М. Бассейн рр. Иркута и Китоя: (Предвар. отчет по исследованию Иркутского угленосного бассейна. Работы 1923 г.) // Изв. Геол. ком. 1924. Т. 43. № 6. С. 641-666 : карт.
  • Тетяев М.М. Бассейн р. Тыи // Зап. ВМО. 1924. Ч. 52. Проток. С. 493.
  • Тетяев М.М. Исследование Прибайкалья близ выхода р. Ангары // Там же. С. 552-553.
  • Тетяев М.М. К вопросу о строении западного края Прибайкальского нагорья // Там же. С. 493.
  • Тетяев М.М. Озеро Байкал в связи с изменением высоты его уровня // Там же. С. 553.
  • Тетяев М.М., Свитальский Н.И. Послеюрский шариаж в Южном Прибайкалье // Там же. С. 543-544.
  • Тетяев М.М. Систематическое исследование Иркутского угленосного бассейна // Изв. Геол. ком. 1924. Т. 43. № 2. С. 165-167.
  • Тетяев М.М. Исследование Иркутского угленосного бассейна между рр. Китоем и Б. Белой и Китоем и Ангарой // Изв. Геол. ком. 1925. Т. 44. № 2. С. 202-203.
  • Тетяев М.М. Ленско-Байкальская область. Восточная часть // Химико-технический справочник: Т. 1. Ч. 2. Ископаемое сырье. Л., 1925. С. 287-294.
  • Тетяев М.М. Новый железорудный район в Сибири // Вестн. Геол. ком. 1925. № 1. С. 32-33.
  • Тетяев М.М. Разведки на золото на дне озера Байкал // Изв. Геол. ком. 1925. Т. 44. № 2. С. 199.
  • Tetiaeff M.  Sur le géologie et la tectonique de la la Sibérie orientale // Congrès géologique international. XIII Session. Belgique. 1922: Comptes rendu. Vol. 2. Liege: Imp. H. Vaillant-Carmanne, 1925. P. 1151-1153.
  • Тетяев М.М. Геологическое изучение железорудного месторождения Сосновый Байц на р. Оноте // Изв. Геол. ком. 1926. Т. 45.  № 4. С. 370.
  • Тетяев М.М. Изучение юго-западной окраины Иркутского угленосного бассейна // Там же. С. 373-374.
  • Тетяев М.М. К вопросу о районировании Сибири // Поверхность и недра. 1926. Т. 4. № 1 (17). С. 7-13.
  • Тетяев М.М. К тектонике Украины // Изв. Укр. отд. Геол. ком. 1926. Вып. 9. С. 99-102.
  • Тетяев М.М. Метаморфизм горных пород Прибайкалья // Зап. ВМО. 1926. Ч. 54. № 2.  Журн. засед.. С. 387.
  • Тетяев М.М. Отчет об исследованиях между юго-западной окраиной Иркутского угленосного бассейна, а также Иркутском и Байкалом в 1925 г. // Изв. Геол. ком. 1926. Т. 45.  № 4. С. 373-374.
  • Тетяев М.М. Типы русских вольфрамовых руд и их взаимоотношение. Л.: Геол. ком., 1926. 19 с. (Материалы по общей и прикладной геологии; Вып. 34).
  • Тетяев М.М. Висмут и вольфрамит на Шерловой горе // Зап. ВМО. 1927. Ч. №  1. Журн. засед. С. 224-225.
  • Тетяев М.М. Задачи и методы работы государственного геологического учреждения // Поверхность и недра. 1927. Т. IV. № 3(19). С. 4-8.
  • Тетяев М.М. К геологии и тектонике Забайкалья // Вестн. Геол. ком. 1927. Т. 2. № 8/9. С. 1-5.
  • Тетяев М.М. Новые данные по геологии Забайкалья // Там же. № 1. С. 8-10.
  • Тетяев М.М. Отчет о деятельности Геологического Комитета в в 1925/26 бюдж. году: [Доклад учен. секретаря Геол. комитета на открытом годовом заседании науч. совета: 30 янв. 1927 г.] // Изв. Геол. Ком. 1927. Т. 46. № 1. С. 11-43 : ил.
  • Тетяев М.М. Явления шариажа в Восточном Саяне: (с 1 картой – 1:16 800 000) // Вестн. Геол. ком. 1927. Т. 2. № 10. С. 3-8 : карт.
  • Тетяев М.М. К геологии Селенгинской части Хамар-Дабана // Вестн. Геол. ком. 1928. Т. 3. № 7. С. 5-10
  • Тетяев М.М. К разрезу кембрия в Западном Прибайкалье и в Восточном Саяне // Там же. № 3. С. 7-14.
  • Тетяев М.М. О шариажах Восточной Сибири // Геол. вестник. 1928. Т. 6. № 4/6. С. 49-51.
  • Тетяев М.М. Покровная тектоника Восточной Сибири и ее следствия // Вестн. Геол. ком. 1928. Т.3. № 2. С. 6-14 : карт.
  • Тетяев М.М. Угольные месторождения Забайкалья в новом освещении // Там же. № 8. С. 13-20.
  • Тетяев М.М. Краткий отчет о деятельности Геологического Комитета в 1926/27 бюдж. году // Изв. Геол. Ком. 1928. Т. 47. № 2. С. 87-131 : ил.
  • Тетяев М.М. К геологии Букачинского месторождения каменного угля в Забайкалье // Изв. Геол. Ком. 1929. Т. 48. № 2. С. 264-272 : ил. : карт.
  • Тетяев М.М. К строению южной части Восточной Сибири // Вестн. Геол. ком. 1929. Т. 7. № 1/3. С. 81-86.
  • Тетяев М.М. Краткий отчет о деятельности Геологического Комитета в 1927/28 г. // Изв. Геол. ком. 1929. Т. 48. № 2. С. 119-150.
  • Тетяев М.М. Работы по составлению геологической карты Центрального и Восточного Забайкалья (район между реками Ононом и Аргунью) // Отчет о состоянии и деятельности Геологического комитета за 1926/27 г. Л.: Геол. ком., 1929. С. 105-106.
  • Тетяев М.М. Задачи геологического изучения территории БМ АССР // Жизнь Бурятии. 1930. № 4. С. 63-67.
  • Тетяев М.М., Пресняков Е.А. К введению новых методов работы // Вестн. Геол. ком. Т. 5. № 1. 1930. С. 4-5.
  • Тетяев М.М. К геологии окрестностей Питателевского источника на р. Селенге // Материалы по геологии и полезным ископаемым Восточной Сибири. № 2. Иркутск: Изд. Вост-Сиб. район. геол.-развед. треста, 1930. С. 5-9.
  • Тетяев М.М. К строению южной части Восточной Сибири // Геол. вестник. 1930. Т. 7. № 1/3. С. 81-86.
  • Тетяев М.М. О послеюрских гранитах в Селенгинской Даурии и о некоторых геологических наблюдениях и выводах // Изв. ГГРУ. 1930. Т. 49.  № 9. С. 1137-1138.
  • Тетяев М.М. Общее геологическое изучение окрестностей Аршанского источника у подножья Тункинских Альп. Геологическая съемка в Карымско-Агинском районе Читинского округа // Материалы по геологии и полезным ископаемым Восточной Сибири. № 1. Иркутск: Изд. Вост-Сиб. район. геол.-развед. треста, 1930. С. 1930. 36-37.
  • Тетяев М.М. Новые данные о распространении морского триаса в Забайкалье // Изв. ГГРУ. 1931. Т. 50. №. 20. С. 309-313.
  • Тетяев М.М. По поводу геологии окрестностей г. Нерчинска // Изв. ВГРО. 1931. Т. 50. № 100. С. 1555-1559.
  • Руднев В.Н., Тетяев М.М., Бассейн рек Куенги и Оловы в Забайкалье. Л.: ВГРО, 1932.  34 с. : ил.; карт. (Тр. ВГРО; Вып. 224).
  • Белоусов В.В., Малявкин А.А., Максимов Б.А., Тетяев М.М. Геологическая съемка в Верхнеудинском районе Забайкалья в 1930 г. Л.: ВГРО, 1932. 69 с. : карт. (Тр. ВГРО; Вып. 167). .
  • Тетяев М.М. Дальне-Восточный край и его геологические возможности // За индустриализацию Советского Востока. 1932. № 4. С. 8-15.
  • Тетяев М.М. Пояс альпийской складчатости на востоке СССР // Первый Восточносибирский краевой научно-исследовательский съезд: Из трудов съезда. Геол. секция. Вып. 1. М.; Иркутск: ОГИЗ, 1932. С. 23-35.
  • Тетяев М.М. Проблемы геологического изучения Восточной Сибири // Труды 1 Всесоюзной конференции по размещению производительных сил СССР: Т. 16. Ангаро-Енисейская проблема. Иркутск: Сов. Азия. 1932. С. 98-105.
  • Тетяев М.М. Современное состояние наших знаний по геологии Восточной Сибири и задачи геологического изучения ее территории // Первый Восточносибирский краевой научно-исследовательский съезд: Из трудов съезда. Геол. секция. Вып. 1. М.; Иркутск: ОГИЗ, 1932. С. 5-22.
  • Елистратов В.В., Тетяев М.М. [Ред.] Первый Восточносибирский краевой научно-исследовательский съезд: Из трудов съезда. Геол. секция. Вып. 1 / Под общ. ред. В.В. Елистратова, М.М. Тетяева. М.; Иркутск: ОГИЗ, 1932. 201, [1] с.
  • Тетяев М.М. Принципы геотектонического районирования территории СССР // Пробл. сов. геологии. 1933. Т. 1. № 1. С. 9-34.
  • Тетяев М.М. Геологическое строение БМ АССР // Материалы 1 конференции по изучению производительных сил БМ АССР. Вып. 1. 1934. С. 8-10.
  • Тетяев М.М. К геологии Дальнего Востока // Доклады в ЦНИГРИ. Л.: ОНТИ, Горгеонефтеиздат, 1934. С. 20-33.
  • Тетяев М.М. Контуры проблемы ДВК как геологического целого // Геологические проблемы Союза. М.; Л: ЦНИГРИ, 1934. 18 с. : карт.
  • Тетяев М.М. Основы геотектоники Л.; М.: ОНТИ, 1934. 287 с.; 2-е изд.: Утв. ВКВШ при СНК СССО в качестве учеб. пособия для геол.-развед. вузов и фак-тов. М.; Л.: Госгеолитиздат, 1941. 356 с.; Рец. В.А. Обручев // Изв. АН СССР. Сер. геол. 1943. № 3. С. 107-127.
  • Тетяев М.М. Формы геотектогенеза в их историческом развитии // Пробл. сов. геологии. 1934. Т. 1.  № 1. С. 12-35; № 2. С. 89-120.
  • Тетяев М.М. Южная окраина Иркутского угленосного бассейна. Л.: ЦНИГРИ, 1934. 74 с. : карт. (Тр. ЦНИГРИ; Вып. 2).
  • Тетяев М.М. К вопросу о тектонике Северного Кавказа // Пробл. сов. геологии. 1935. Т. 5. № 10. С. 901-921.
  • Тетяев М.М. К тектонике Арктики // Геология и полезные ископаемые Севера СССР. Т. 1. Л.: Изд-во Главсевморпути, 1935. С. 169-176.
  • Тетяев М.М. О месте явлений оруденения в общем ходе развития структуры Земли // Природные богатства Северо-Кавказского края. М., Пятигорск. 1935. С. 233-245: ил.; То же // Пробл. сов. геологии. 1935. Т. 5.  № 5. С. 444-459.
  • Тетяев М.М. Проблема Ангаро-Енисея и ее геологическое содержание. Л.; М.: ОНТИ, Гл. ред. геол.-развед. и геодез. лит., 1935. 23 с. : карт.
  • Тетяев М.М. Проблемы геологии в СССР // Трукды 1 Всесоюзной науч.-исслед. геол.-развед. конференции. 1935. С. 7-16.
  • Тетяев М.М. Геология в СССР // Материалы ЦНИГРИ. Общ. сер. Сб. 1. 1936. С. 5-11.
  • Тетяев М.М. Геотектонические методы в геологических исследованиях и задачи кабинета геотектоники в ЦНИГРИ // Материалы 1 Всесоюз. науч.-исслед. геол.-развед. конференции. 1936. С. 46-55.
  • Тетяев М.М. О геотектоническом районировании складчатых областей // Пробл. сов. геологии. 1936. Т. 6. № 2. С. 99-116 ; № 3. С. 183-198.
  • Тетяев М.М., Жирмунский А.В., Герасимов А.П. и др. Геологическая карта СССР, изд. 1933 г. Масштаб 1:2 500 000 // Землеведение. 1936. Т. 38 Вып. 1. С. 135-139.
  • Тетяев М.М. Геологический разрез по реке Ангаре между Иркутском и Байкалом. Геология района озера Байкал // Международный геологический конгресс. 17 сессия. СССР. 1937: Сибирская экскурсия. Восточная Сибирь. Л., М.: ОНТИ, Гл. ред. геол.-развед. и геодез. лит. 1937.
  • Тетяев М.М., Шейнманн Ю.М. От ст. Слюдянка до г. Улан-Удэ // Там же. С. 89-93.
  • Тетяев М.М. Геотектоника Советской Азии // Международный геологический конгресс. 17 сессия. СССР. 1937: Тез. докладов. М.; Л.: ОНТИ, Гл. ред. горно-топл. и геол.-развед. лит., 1937. С. 142-143.
  • Тетяев М.М. [Ред.] Международный геологический конгресс. 17 сессия. СССР. 1937: Сибирская экскурсия. Восточная Сибирь. Л.; М.: ОНТИ, Гл. ред. геол.-развед. и геодез. лит., 1937. 103 с. : ил : карт.
  • Тетяев М.М. [Ред.] Международный геологический конгресс. 17 сессия. СССР. 1937: Сибирская экскурсия. Западная Сибирь. Л.; М.: ОНТИ, Гл. ред. геол.-развед. и геодез. лит., 1937. 139 с. : ил. : карт.
  • Тетяев М.М. [Ред.] Международный геологический конгресс. 17 сессия. СССР. 1937: Сибирская экскурсия. Красноярский край. Л.; М.: ОНТИ, Гл. ред. геол.-развед. и геодез. лит., 1937. 135 с. : ил. : карт.
  • Тетяев М.М. [Ред.] Международный геологический конгресс. 17 сессия. СССР. 1937Сибирская экскурсия. Урал. Л.; М.: ОНТИ, Гл. ред. геол.-развед. и геодез. лит., 1937. 52 с. : ил. : карт.
  • Тетяев М.М. Значение работ А.П. Карпинского в области геотектоники // Зап. ВМО. 1937.  Ч. 66. № 1. С. 17-21.
  • Тетяев М.М. К геологическому познанию Азиатского материка // За индустриализацию. 1937. № 164. С. 2.
  • Тетяев М.М. Геотектоника СССР: Утв. ВКВШ при СНК СССР в качестве учебника для высших учеб. заведений. Л., М.: ГОНТИ, Гл. ред. горно-топл. и геол.-развед. лит., 1938. 299 с. : карт.; Рец. В.А. Обручев //
  • Природа. 1939. № 4.; Ответ М.М. Тетяева.  По поводу одной рецензии // Там же. 1940. № 2. С. 115-118; Ответ В.А. Обручева // Там же. С. 118-120.
  • Тетяев М.М. Геотектоника Советской Азии // Международный геологический конгресс. 17 сессия. СССР. 1937: Труды. Т. 1. М.: ГОНТИ, Ред. горно-топл. и геол.-развед. лит., 1939. С. 251-264.
  • Тетяев М.М. О некоторых приемах критики // Сов. геология. 1940. № 1. С. 80-85.
  • Тетяев М.М. Тектоника рудных полей жильного типа: (К методике исследования) // Сов. геология. 1940. № 8. С. 3-23 : ил.; № 9. С. 3-31 : ил.
  • Тетяев М.М. К структуре северо-западной и северной окраины Донецкого бассейна // Фонды Ленингр. Горн. ин-та. 1940. 104 с. (Рукопись).
  • Тетяев М.М. Современное состояние геотектоники и пути ее дальнейшего развития // Изв. АН СССР. Сер. геол. 1941. № 4/5. С. 3-26.
  • Тетяев М.М. Формы структуры южной части Ленинградской области в связи с ее вероятной нефтеносностью // Сов. геология. 1941. № 1. С. 39-42. URL: URL
  • Тетяев М.М. [Рец.] А.С. Моисеев. Введение в геотектонику // Природа. 1941. № 1. С. 115-116.
  • Тетяев М.М. Тектоника Южного Урала и структура его каменноугольных месторождений // Фонды Главуглеразведки. НКУП. 1942. 364 с. (Рукопись).
  • Тетяев М.М. Вопросы тектоники территории Ленинградской области // Тез. докладов на конф. по основным вопросам геологии Ленинградской обл. и Прибалтики. Л.: Изд-во ЛГУ, 1947. С. 25-26.
  • Тетяев М.М. Заключение о геологоразведочных работах треста Львовуглеразведки по выявлению и изучению Львовского каменноугольного бассейна // Фонды Углеразведки. Министерство геологии. 1947. 8 с. (Рукопись).
  • Тетяев М.М. Объяснительная записка к геологической карте СССР. Масштаб 1:1 000 000: Лист № 50. Госгеолиздат. 1947. 16 с.
  • Тетяев М.М. Генезис складчатой структуры и пути его изучения // Изв. АН СССР, Сер. геол. 1948. № 6. С. 31-42.
  • Тетяев М.М. Несогласия напластования в структуре земной коры // Зап. ЛГУ. 1948.  Т. 22. С. 3-17.
  • Тетяев М.М. Структура Урало-Эмбенской области и ее буроугольных месторождений // Там же. 1948. Т. 17/18I. С. 15-96.
  • Тетяев М.М. Геология и структура района Ворошилово-Коксинского месторождения Красноярского края // Фонды Красноярского геологического управления. 1953. 180 с. (Рукопись).
  • Тетяев М.М. Стратиграфия докембрия, кембрия и нижнего силура Восточного Саяна // Там же. 1953. 140 с. (Рукопись).
  • Тетяев М.М. Тектоника Восточного Саяна // Там же. 1954. 105 с. (Рукопись).
  • Тетяев М.М. Структура земной коры и условия ее развития // Фонды Ленингр. Горн. ин-та. 1956. 474 с. (Рукопись).
  • Тетяев М.М. Движение земной коры: Конспект лекций. Л. 1962. 95 с.
  • Белоусов В.В. Значение работ М.М. Тетяева в развитии геотектоники // Проблемы тектоники. М. 1961. С. 7-17.
  • Варенцов М.И. О «неудачных выражениях» и геотектонических заблуждениях проф. М.М. Тетяева // Изв. АН СССР. Сер. геол. 1941. № 4/5. С. 112-116.
  • Музылев С.А. Михаил Михайлович Тетяев. (1882-1956) // Выдающиеся ученые Геологического комитета. Л.: ВСЕГЕИ, 1984. С. 115-131.
  • Проблемы тектоники: [Сб. статей] / Под ред. В.В. Белоусова, Ю.М. Шейнманна. М.: Госгеолтехиздат, 1961. 245 с. (Сб., посвящ. памяти М.М. Тетяева).
  • Сократов Г.И. Михаил Михайлович Тетяев. (1882-1956) // Зап. Ленингр. Горн. ин-та. 1958. Т. 33. Вып. 2. Геология. С. 3-10: портр.
  • Сократов Г.И. Наша портретная галерея: Михаил Михайлович Тетяев // Горняцкая правда. 1982.  6 дек. С. 1.
  • Сокращенные прения по докладам М.М. Тетяева и Д.И. Выдрина // Изв. АН СССР. Сер. геол. 1941. № 4/5. С. 50-65.
  • Тетяев М.М: [Некролог] // Геол. журн. АН УРСР. 1956. Т. 16. Вып. 4. С. 88.
  • Тихомиров В.В., Софиано Т.А. Семьдесят пять лет со дня рождения М.М. Тетяева // Изв. АН СССР. Сер. геол. 1957. № 10. С. 102-103.
    Составитель: И.Г. Малахова

Jego życie osobiste

1894 – 1912

z Niżnego Nowogrodu do Witebska Po przemianowaniu ojca przeniósł się z nim w 1894 r. do Witebska, gdzie ukończył gimnazjum (liceum).

Uniwersytet Petersburski – w 1900 r. rozpoczął studia na Wydziale Fizyki i Matematyki. W lutym 1901 r. za udział w rewolucyjnym ruchu studenckim w związku z werdyktem specjalnego zebrania w Ministerstwie Edukacji Narodowej, został wydalony z Uniwersytetu i skazany na służbę wojskową. Jesienią wrócił, ale w 1903 r. został ponownie wydalony, tym razem bez prawa powrotu.

Belgia, Liege – Studiował na uniwersytecie. Jego adres:

284 Tetiaeff, Michel, élève-ingénieur, 11, rue du Parlement, à Liège.
284 Tetiaeff, Michał, inżynier-student, ul. Parlementu 11, Liège.

Informacje te pochodzą również z „Kronik Belgijskiego Towarzystwa Geologicznego”, tom 38, 1910-1911; znajduje się on wśród członków zwyczajnych pod numerem 284.

Około 1907-08 małżeństwo z Francuzką (?) Pélaghią Markovną, według niektórych źródeł.

W Petersburgu mieszka w budynku rodzinnym z żoną i ojcem przy ulicy Barmielejewa 1 książka telefoniczna 1909). Jego żona jest nadal wymieniana w książkach telefonicznych z 1910 i 1911 roku.

W 1912 r. urodził się jego syn Aleksej.

1913 – 1920

Adres Michaiła M. zmienia się na W.O. 151.50 (książki telefoniczne z 1915-17).

1922 – 1939

W 1922 r. Michaił Michaił Michajłowicz miał swojego drugiego syna Aleksandra.

Dans les années 20, il aménage au 2, prospekt Maklina (aujourd’hui Angliskiy) où il va habiter jusqu’au 1939. Sa femme Pélaghia Markovna d’ailleurs aussi malgré le divorce supposé en 1922. (annuaire 1924)

Budynek ten jest częścią kompleksu pałacowego Wielkiego Księcia Aleksieja Aleksandrowicza. Jest to oficyna zbudowana w latach 1882-1887 przez Architekta Mesmakhera, ozdobiona monogramami Wielkiego Księcia. Источник

Jego była żona Pelagia Markowna mieszkała pod tym samym adresem, miała ten sam numer telefonu: 191-80. Dopiero w wydaniu z 1935 r. książki telefonicznej jest wyraźny podział adresów: Michaił mieszka w mieszkaniu 39, a Pelagia w 9.

Michaił M. ożenił się ponownie w 1922 r. z Ekateriną W. Boczkarewną. Czy wszyscy mieszkali razem?

W 1925 roku Michaił Michajłowicz ma córkę Tatianę, z drugą żoną Ekateriną Wewołodową. Źródło

1939 – 56

Wraz z żoną Ekateriną i córką Tatianą przeprowadza się na prospekt Maklina (Angliskij) 4-6. Mieszkał tam do końca życia.

Przed rewolucją budynek zajmowała Ambasada Stanów Zjednoczonych. Bogactwo informacji i zdjęć można znaleźć na stronie turystycznej i na stronie internetowej miasta. My pokazemy kilka z nich.
Dwupiętrowy dwór A. K. Papmelya zbudowany według projektu architekta Wiktora Aleksandrowicza Shretera w latach 1880-1881. Możemy żałować godnego pożałowania stanu tego pięknego budynku. Pierwsze piętro naznaczone jest głęboką rdzą. Dwupiętrowa weranda w ruinie i wnętrza….. proszę spojrzeć na zdjęcia.
W 2001 roku dom został wpisany na „Listę nowo zidentyfikowanych obiektów o wartości historycznej, naukowej, artystycznej lub kulturalnej”.
Jest również wpisana do Krajowego Rejestru Dóbr Kultury Narodów Federacji Rosyjskiej jako obiekt dziedzictwa kulturowego o znaczeniu regionalnym.
Teraz to kabaret-strip-tease z niego korzysta. Miejmy nadzieję, że pewnego dnia znajdzie swoje utracone piękno i gospodarza bardziej godnego tego miejsca.scientifique, artistique ou culturelle »

Jako naukowiec został ewakuowany podczas oblężenia Leningradu, dzięki czemu był w stanie przeżyć. Jednak jego syn Aleksiej zmarł w 1941 r., podobnie jak jego siostra Wera.

W 1949 r. wraz z dziesiątkami geologów został skazany na pracę przymusową w GULAGu.
Prawdopodobnie w wyniku tego wydarzenia jego syn Aleksander został wysłany do GULAGu na Kołymę.

Mikhail M. został uwolniony w 1954 roku, ale złamany na zawsze.

Zmarł dwa lata później w 1956 roku.

1956 r., 11 października
zgon

Zmarł na raka płuc.

Wiadomo, że ludzie, którzy zostali poddani pracy przymusowej w GULAGu, nawet jeśli uda im się z niego wydostać, nie żyją długo.

Uznania

Dorsa Tetyaev na Księżycu

W 1979 r. Międzynarodowa Grupa Robocza Międzynarodowej Unii Astronomicznej (IAE) ds. Nomenklatury Systemu Planetarnego (WGPSN) nadała dorom nazwę Tetiajewa.

Oto kilka danych :
Najdalej na północ położona szerokość geograficzna 22,42°.
Najdalej na południe 17,22° szerokości geograficznej
Najwięcej długości geograficznej wschodniej 65,48°
Najdalej na zachód 62,02° długości geograficznej
Średnica 187,53 KM

Stożek wulkaniczny Tetiajewa na Półwyspie Kamczatka

Grupa wulkaniczna Dzenzur-Zhupanov obejmuje wulkan Zhupanovskaya, wulkan Dzenzur oraz 3 stożki: Lilas, Tetiaev i Yuryevsky. Aktywny wulkan Zhupanovskaya (Jupanovsky), położony na wschód od kompleksu, eksplodował w 2015 roku, obok zdjęcie.

Źródło 1Źródło 2

Strefa Złamania Tietiajewa – południowy Atlantyk

Nazwa zaproponowana przez Rosyjski Instytut Badawczy Geologii i Zasobów Mineralnych Oceanu Świata w 1991 roku.
Odkryte przez rosyjskie statki badawcze „Pawła Bashmakowa” i „Geologa Dmitrija Naliwkina”.
Rok odkrycia: 1988.
Nazwany imieniem M. Tietejewa (1882-1956), jednego z założycieli rosyjskiej szkoły tektonicznej.

Szerokość geograficzna 16° 37′ 1,8″ S (-16,61718029°)
Długość geograficzna 15° 44′ 19,3″ W (-15,73868371°)
Min. Szerokość t 17° 10′ 0″ S (-17,1667°)
Min. Długość geograficzna 19° 30′ 0″ W (-19,5°)
Maks. Szerokość geograficzna 16° 0′ 0″ S (-16°)
Maks. Długość geograficzna 12° 0′ 0′ 0″ W (-12°)
Źródło

Grzbiet Tetyjewa – Morze Czarne

Grzbiet Tietajewa lub wzniesienie Tietiajewa.

Jest to formacja (obszar) na dnie Morza Czarnego, na wschód od Krymu, gdzie znajduje się ropa naftowa. Jest on obsługiwany przez Vanco na rzecz Ukrainy.

Order Lenina

• Najwyższe i najrzadsze wyróżnienie – Order Lenina – zostało przyznane w listopadzie 1948 roku.

• Dwa inne ordery oraz różne i liczne medale.

Przymiotnik „Tetyaevski”

Wreszcie i jako ciekawostka.
Zapewne chodzi tu o pewną interpretację (odczyt) danych.

Wypowiedzi, anegdoty,….

1937, SZKOŁA GÓRNICZA. CZAS STRACHU.

Przed aresztowaniem D.I. Muszkietow był zaangażowany w przygotowanie XVII Międzynarodowego Kongresu Geologicznego, który odbył się w Moskwie latem 1937 roku, bez jego udziału. D.I. Muszkietow, V.Y. Czerkesow, N.V. Bobkow i G.N. Fredericks zostali zastrzeleni w Leningradzie w tym samym czasie, w lutym 1938 roku. P.I. Butow został zastrzelony w 1939 roku w Orenburgu. V.V. Black został zastrzelony w 1941 r. w więzieniu Oryel przed wkroczeniem nazistów do miasta. A. K. Bołdyrew zmarł tragicznie w Kołymie w 1946 roku. (…)

Atmosfera strachu i podejrzeń ogarnęła zarówno Instytut Górnictwa, jak i cały kraj. Ale nadal trwał proces kształcenia, prowadzono intensywne prace naukowe. Jeden z brakujących nauczycieli został zastąpiony przez drugiego. Choć nie było to na ogół łatwe. Na przykład po 1935 r. organy NKWD aresztowały kierownika wydziału hydrogeologii P. I. Butowa i okazało się, że wśród pracowników wydziału nie było nikogo, kogo można by na jego miejsce wstawić. Postanowiono połączyć wydział hydrogeologii i inżynierii geologicznej, a kierownikiem był jego inżynier N.W. Bobkow. Ale w 1937 r. Bobkow podzielił los swojego poprzednika. Pojawiło się pytanie, co robić dalej.

Dziekan Wydziału Geologii M. M. Tetyaev zaproponował profesora nadzwyczajnego N.I. Tolstichina. Ale jego ojciec, były generał Ataman i Kozak, został stracony w 1922 roku. I nawet jeśli powiedziano, że „syn nie jest odpowiedzialny za ojca”, w życiu wszystko było na odwrót. A Nestor Iwanowicz nie powinien był przyciągać uwagi. Ale było to kwestia istnienia departamentu, on wykazał się odwagą i zaakceptował propozycję Tetyaeva.
Pomimo czystek, Instytut Górnictwa kontynuował….

Z książki I. V. Archanghelskiy „Notatki absolwenta Instytutu Górnictwa”.

N.B. Odwagą M. M. Tetyaeva było również zaproponowanie kogoś bardzo podejrzanego.

«PODSTAWY GEOTEKTONIKI» I WYKŁADY M. M. TETYAEVA.

W 1934 roku M. Tetyaev napisał nowatorską książkę zatytułowaną „Osnowy geotektoniki”, która nie była rozumiana przez współczesnych. Drugie wydanie ukazało się w 1941 roku, przed wojną, ale książka ta stała się nie tylko rzadkością bibliograficzną, ale całkowicie zniknęła po aresztowaniu autora w 1949 roku. Podczas II wojny światowej pracował w południowym Uralu, a następnie w Czeremkowie, skąd powrócił do Leningradu z Instytutem Górnictwa. Został aresztowany w 1949 r. w „sprawie Krasnojarska” i skazany na 25 lat ciężkiej pracy. W obozie pracował jako geolog, był głównym geologiem Yeniseiskstroya OTB-1, specjalizującym się w geologii złóż uranu. Napisane wówczas prace o Sayanie Wschodnim zostały częściowo opublikowane pośmiertnie. Rehabilitowany w 1954 r., powrocil do funkcji dziekana Wydziału Geologii Instytutu Górnictwa w Leningradzie.

W Instytucie Górnictwa, jednym z wiodących światowych autorytetów w dziedzinie geologii, rozpoczął wykłady dla geologów w Leningradzie. Konferencje te, które bez przesady przyciągają dużą i rosnącą publiczność, stały się wydarzeniem nie tylko w życiu zawodowym wielu geologów, ale również dla miasta. Odbywały się one raz w tygodniu i za każdym razem musiały zmieniać lokalizację, aby pokój mógł pomieścić wszystkich.
Wszystko zaczęło się na widowni numer 100 – dużej sali, w której odbywały się konferencje na temat marksizmu dla 150-200 osób. Ale następna konferencja została już przeniesiona do innej sali, ponieważ liczba słuchaczy prawie się podwoiła. Ale i tutaj ci, którzy chcieli posłuchać, siedzieli na krzesłach wniesionych do przejść. Napływ słuchaczy był w dużej mierze podyktowany chęcią oglądania legendarnego naukowca.

Z artykułu „Rola stacji edukacyjnych i naukowych w edukacji geograficznej” autorstwa G. A. Isachenko i T. V. Nikolaeva (1999, Uniwersytet Petersburski) i książka „Fields and History” autorstwa E. Ehrlicha (2006, Petersburg, red. Ecole Polytechnique). Źródło

1949. SZKOŁA GÓRNICTWA. OSTATNI DZIEŃ, DZIEŃ ARESZTOWANIA.

W listach do redakcji magazynu TIETTA nr 4/2015 (34), s. 95, I. S. Krasotkin wspomina historię opowiedzianą przez E. A. Kudasheva, profesora Szkoły Górniczej (LGI) w Leningradzie w latach 70.

W 1949 r. prof. M. M. Tetyaev wygłaszał wykład w LGI. Nagle otworzyły się drzwi audytorium i weszli do niego milicjanci i poprosili go o towarzyszenie im. Ale on, który oczywiście czekał na taki zwrot wydarzeń, powiedział spokojnie i głośno: „Wygłaszam wykład. Proszę osoby postronne o opuszczenie audytorium!
Milicjanci byli tak zdziwieni i zaskoczeni, że opuscili audytorium. Zadzwonił dzwonek, studenci siedzieli cicho na swoich miejscach. Pan M. Tetyaev wyszedł na korytarz i powiedział: „A teraz jestem do waszej dyspozycji”. I opuścił LGI na pięć lat.