Barbara Tietiajew

Barbara jest żoną Jerzego Tietiajewa. Jej nazwisko panieńskie: Bodalska.
Doświadczyła czasu wolności i niepodległości, wojny, w szczególności okupacji niemieckiej, reżimu komunistycznego i wreszcie eksplozji liberalizmu.

Niektóre daty

24 09 1922 – urodzona w Warszawie.

1942 – Małżeństwo z Jerzym Tietiajewem

wyjeżdża z Warszawy do Słonima

1943 – narodziny jej pierwszej córki, Małgorzaty

Więzienie w Słonimie (?)

Powrót do Warszawy

1945 – Narodziny jej drugiej córki, Alicji. Mieszka w Radomiu.

Powrót do Warszawy

1954 – narodziny trzeciej córki, Anny.

1956 – Narodziny jej ostatniej córki, Marii.

ok. 1962 – rozpoczyna pracę zawodowa.

1996 – śmierć w Warszawie.

Jej życie zawodowe

Działalność zawodową rozpoczęła późno, w wieku około 40 lat.

Pracowała w szkole jako sekretarka. Kilka lat później, po reorganizacji systemu administracji szkolnej, po krótkim przeszkoleniu została księgową. Później została przeniesiona do grupy finansowo-księgowej 5 szkół.

Pracowała w tym zawodzie aż do przejścia na emeryturę około 1980 roku.

W jej rodzinie mawiało się:

Nie jest ważne, co robimy, ale jak to robimy.

Rzeczywiście, wykonywała swoją pracę w sposób wzorowy, często kosztem małej rodziny czekającej na nią w domu….

Jej życie osobiste

1922 – 1942

Jest jedyną córką Bronisławy i Maurycego Bodalskiego. Po ojcu pochodzi z rodziny szlacheckiej. Jej ojciec jest nauczycielem w Liceum Męskim w Warszawie na Placu Napoleona. Uczy języka polskiego i niemieckiego.

Barbara jest uczennicą prywatnej szkoły (liceum) dla dziewcząt Plater-Zyberek.

W 1939 roku, kiedy wybuchła wojna, miała zaledwie 17 lat. We wrześniu, wraz z matką, będą leczyć rannych żołnierzy w prowizorycznych szpitalach. Trwa to 1 miesiąc, aż do kapitulacji Polski.

Wraz z rodzicami mieszka w centrum miasta przy jednej z najpiękniejszych alei, Krakovskie Przedmieście. Budynek, zbombardowany w 1944 roku w całości przez Niemców, nie istnieje. Miejsce to zachowało się do dziś – znajduje się tam pomnik Boleslawa Prusa.

1942 – 1953

W 1942 roku wyszła za mąż za Jerzego Tietiajewa, którego poznała podczas wakacji w Słonimiu.

Wraz z mężem opuszcza Warszawę, by udać się do Słonimia w nadziei, że tam życie jest spokojniejsze. Nic takiego. Jej mąż jest uwięziony przez Niemców. Ona również nieco później (do potwierdzenia). W 1943 roku urodziła się pierwsza córka, Małgorzata.

Wracają do Warszawy. W 1944 r. cała rodzina opuściła miasto, aby osiedlić się w Radomiu. To tam w 1945 roku urodziła się jej druga córka, Alicja.

1954 – 1996

Kilka lat później wracają do Warszawy, ale tym razem w domu, który będą budować stopniowo z ich dochodów. Będzie to prawie ostateczny adres: ul. Karczunkowska 17, w Dąbrówce.

Już na emeryturze z mężem, przeniosła się do budynku na Ursynowie, ale nigdy tak naprawdę nie opuściła domu Dąbrówki z jej ogrodem, pełnym wspomnień i życia, do którego często powracała.

Wiele przyjaźni, wiele życzliwości, które ta osoba hojnie udzieliła. Również wiele dobrych rad, mądrości. Jeśli możemy tak powiedzieć: personifikacja Miłości.